Neo Rauch – Museum De Reede

Neo Rauch in Museum De Reede is een intrigerende tentoonstelling met een ruime selectie grafisch werk uit bijna veertig jaar kunstenaarschap. Rauch creëert een merkwaardige wereld waarin figuren, machines en landschappen vertrouwd lijken, maar tegelijk iets bevreemdends hebben. Zijn beelden doen denken aan herinneringen, dromen en scènes uit een onbestemde geschiedenis.

Vooral de combinatie van de grafische werken met vijf monumentale schilderijen op papier werkt goed. De werken zijn rijk aan details en verwijzen naar de industriële en politieke beeldtaal van het vroegere Oost-Duitsland, maar ook naar stripverhalen en kunstgeschiedenis. Toch geeft Rauch zelden een duidelijk verhaal prijs. Je blijft als kijker zelf verbanden leggen.

Gleichgewicht – Evenwicht is dan ook een passende titel voor deze tentoonstelling. Het is geen expo die je snel ‘begrijpt’, maar wel een die uitnodigt om rustig te kijken. Soms raadselachtig en vervreemdend, maar juist daardoor bijzonder boeiend. Een interessante kennismaking met een kunstenaar die een heel eigen beeldtaal heeft ontwikkeld.

Al het grafisch werk in de tentoonstelling is uitgeleend door de Grafikstiftung Neo Rauch in Aschersleben, de stad waar Rauch opgroeide. De tentoonstelling loopt nog tot 19 oktober 2026.

Bron: Nieuwsbrief Museum De Reede. 

Kunstkring Jacques Gorus herdenkt Julien Schoenaerts

Julien Schoenaerts (Eigenbilzen, 30 augustus 1925 – Antwerpen, 7 september 2006) geldt als een van de belangrijkste Vlaamse toneelacteurs van de twintigste eeuw. Met zijn karakteristieke stem, sterke dictie en intense speelstijl groeide hij uit tot een markante figuur in het Nederlandstalige theater. Zijn liefde voor toneel ontstond al in zijn jeugd. Na zijn opleiding aan de Studio Herman Teirlinck begon hij in 1951 bij de Koninklijke Nederlandse Schouwburg (KNS) in Antwerpen. Daar bouwde hij een indrukwekkende carrière op. In 1962 verliet hij de KNS en ging hij ook in Nederland aan de slag, onder meer in Amsterdam.

Na zijn terugkeer naar Vlaanderen richtte Schoenaerts in 1970 samen met Aimée Proost het Ringtheater in Antwerpen op. Hij wilde er ruimte creëren voor vernieuwend en eigentijds theater. Zijn artistieke eigenzinnigheid bracht hem echter regelmatig in conflict met de gevestigde theaterwereld.Vanaf de jaren zeventig werd zijn leven steeds moeilijker. Ernstige psychische problemen leidden tot verschillende opnames en onderbraken herhaaldelijk zijn carrière. Toch bleef hij acteren. Zijn vertolking van Kaspar van Peter Handke, onder regie van Walter Tillemans, werd een van de hoogtepunten uit zijn loopbaan.

Ook op televisie en in films was hij actief. Bij het grote publiek is hij onder meer bekend als monseigneur Stillemans in Daens (1992) en als Pieter De Coninck in De Leeuw van Vlaanderen (1985). In 2004 stond hij in Ellektra nog samen met zijn zoon Matthias Schoenaerts voor de camera.

Julien Schoenaerts overleed in 2006 in Antwerpen en werd begraven op het Schoonselhof. Twee jaar later kreeg hij een blijvende plaats in het Antwerpse straatbeeld: aan de Kerkstraat, bij de Sint-Willibrorduskerk, werd een standbeeld van de acteur onthuld, ontworpen door beeldhouwer Wilfried Pas. Zo blijft Schoenaerts herinnerd als een uitzonderlijk acteur: artistiek geniaal, eigenzinnig en kwetsbaar. Zijn leven kende grote triomfen, maar ook diepe dalen. Juist die combinatie maakt zijn levensverhaal zo bijzonder.

Van 6 tot 27 september toont de Kunstkring Jacques Gorus het grafisch werk van Julien Schoenaerts.

www.hetstillepand.art 

Wat verstaan we eigenlijk onder familie?

Het FoMu buigt zich over de vraag: "Wat verstaan we eigenlijk onder familie? FOMU kijkt daarvoor niet alleen naar het klassieke gezinsportret, maar naar de manier waarop fotografie familieverhoudingen vastlegt, bewaart en soms zelfs herschrijft. Dit doen ze aan de hand van meer dan 200 foto's uit de collectie van het Fotomuseum. Het gaat om een bijzondere combinatie van historische foto's en albums enerzijds en werk van hedendaagse fotografen en kunstenaars anderzijds.

Daardoor krijg je bijvoorbeeld foto's waarin een gezin heel herkenbaar en liefdevol wordt weergegeven, maar ook beelden die juist afstand, spanningen, uitsluiting of een ingewikkelde familiegeschiedenis laten zien. Er zitten wél enkele Antwerpse of sterk met Antwerpen verbonden fotografen en personen tussen zoals René Guiette (foto onder) en Félicien Edouard Wettstein. Maar ook verschillende anonieme familiefoto's uit de 19de en vroege 20ste eeuw.

De Nederlandse auteur Niña Weijers werd voor deze tentoonstelling uitgenodigd om vanuit haar eigen perspectief op het thema familie te reageren. Zij schreef tien persoonlijke teksten die in de tentoonstelling zijn opgenomen. Daardoor is het dus niet uitsluitend een tentoonstelling over fotografie, maar ook een tentoonstelling die de bezoeker aan het denken wil zetten over zijn of haar eigen familiegeschiedenis.

Een 24 pagina's tellende bezoekers-/gidsbrochure met de concrete foto's en hun bijschriften is gratis mee te nemen. De expo loopt nog tot mei 2027. Fomu.be

HildeGARDEN: een ode aan bloemen in het Snijders&Rockoxhuis

Met HildeGARDEN brengt het Snijders&Rockoxhuis een verfijnde presentatie waarin bloemen de hoofdrol spelen. De tentoonstelling is opgevat als een eerbetoon aan voormalig conservator Hildegard Van de Velde en sluit mooi aan bij de historische stadstuin van het museum. Bloemen worden niet alleen getoond als decoratieve motieven, maar ook als dragers van symboliek, wetenschap en vakmanschap.

Centraal staan meesterlijke bloemstillevens van kunstenaars als Daniel Seghers, Jan Fyt, Judith Leyster, Ambrosius Bosschaert en Jan van Kessel. Dankzij bruiklenen uit andere musea ontstaat een rijke dialoog met de eigen collectie van het Snijders&Rockoxhuis. De schilderijen tonen een verbluffende aandacht voor detail: elke bloem, elk insect en elke dauwdruppel is met grote precisie weergegeven.

De tentoonstelling maakt ook duidelijk dat bloemen in de 16de en 17de eeuw veel meer betekenden dan louter schoonheid. Ze verwezen naar vergankelijkheid, geloof, rijkdom en de wonderen van de natuur. Daardoor krijgen de bloemstillevens een diepere betekenis en nodigen ze uit om langer en aandachtiger te kijken. De combinatie van kunst, geschiedenis en botaniek zorgt voor een rustgevende en inspirerende ervaring. 

HildeGARDEN is geen groots opgezette expo, maar een intieme en sfeervolle presentatie die perfect past in de historische omgeving van het museum. Wie houdt van Vlaamse oude meesters en de verfijnde symboliek van de barokkunst, zal deze tentoonstelling zeker weten te waarderen. www.snijdersrockoxhuis.be/agenda/tentoonstellingen/nu-te-zien

De fascinerende wereld van Antony Gormley

De eerste verdieping van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen is normaal de plaats waar een belangrijk deel van de vaste collectie wordt getoond, met onder meer werken van de Vlaamse meesters. Momenteel is een deel van deze vaste collectie tijdelijk ergens anders opgesteld om plaats te maken voor de tentoonstelling Geestgrond van Antony Gormley. De expo is niet beperkt tot één tijdelijke expositieruimte, maar loopt doorheen het hele centrale deel van de eerste verdieping.  Gormleys sculpturen staan tussen enkele werken uit de vaste collectie.

De bezoeker stapt binnen in de fascinerende wereld van Antony Gormley, een van de invloedrijkste hedendaagse beeldhouwers. In Geestgrond nodigt hij je uit om stil te staan bij de relatie tussen lichaam, ruimte en landschap. Zijn monumentale sculpturen en indringende installaties zetten aan tot kijken, voelen en nadenken. Een inspirerende tentoonstelling die kunst, natuur en menselijke aanwezigheid op een unieke manier met elkaar verbindt. Een aanrader voor iedereen die hedendaagse kunst wil beleven op een verrassende en intense manier.

Geestgrond begint noch eindigt aan de ingang.  De tentoonstelling ontvouwt zich buiten (zie vorige bijdrage) en doorheen het gebouw en gaat in dialoog met werken van de vaste collectie. Gormleys sculpturen zijn niet beperkt tot één ruimte, maar worden deel van het museum zelf. Ze reageren op de architectuur, de kunstwerken en de bezoekers die zich ertussen bewegen. De expo nodigt uit om het museum te ervaren als een levende plek van zintuiglijke uitwisseling. Nog tot september 2026 gaat de Britse kunstenaar, een van de meest toonaangevende hedendaagse beeldhouwers ter wereld, in dialoog met het KMSKA.

Meer details

Nieuwe toegangspoort en expo in Middelheimmuseum

In 2012 zorgde Menno Meewis, voormalige conservator van het Middelheimmuseum, voor een toegangspoort aan de hoek van de Middelheimlaan en de Lindendreef (het werk van John Körmeling "Artiesteningang" uit 2012), omdat De Lijn weigerde om een halte te voorzien aan de hoofdingang van het museum. "Dan maak ik een ingang aan de halte van de bussen" (halte Lindendreef, bussen 21 & 33), zei hij. Als Mozes niet naar de berg komt ...

14 jaar later is er nu ook een in en uitgang aan de bushalte "Kinderziekenhuis" (zelfde bussen twee haltes verder): Salamander Portal, een monumentale toegangspoort aan de oostzijde van het museum. Het werk werd ontwikkeld door Monster Chetwynd in samenwerking met jongeren van UKJA, het centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie, en vormt een symbolische verbinding tussen kunst, zorg en de buurt. Bekijk plattegrond

Het vormt ook de inleiding tot de de nieuwe tentoonstelling “Monster Chetwynd – A Friends Making Machine”, de eerste openluchtsolotentoonstelling ooit van de Britse kunstenaar. De tentoonstelling brengt sculpturen, performances, film, installaties en participatieve projecten samen in het park. Volgens museumdirecteur Sara Weyns staat de tentoonstelling volledig in het teken van ontmoeting, samenwerking en verbeelding. De expo wil bezoekers niet enkel laten kijken naar kunst, maar hen actief deel laten worden van een gedeelde ervaring.  Tijdens de zomer voorziet het museum bijkomende workshops, rondleidingen en artistieke interventies in het park.

    

                                                                        Meer details op de webstek

Kunstfotografie in de tuin van het provinciehuis

In de tuin van het Provinciehuis Antwerpen staat momenteel de fototentoonstelling ' Poolgebieden en Oceanen: Spiegel van een Veranderend Klimaat ' van fotograaf Christian Clauwers.

Laat je meevoeren op een indrukwekkende visuele reis door de wereld van de poolgebieden en oceanen. Fotograaf en ontdekkingsreiziger Christian Clauwers neemt je, samen met de Society for Environmental Awareness, mee langs adembenemende beelden.

Maak een wandeling door de tuin en ontdek hoe indrukwekkend en kwetsbaar onze natuur is. Bij elke foto vind je een QR-code. Door die te scannen krijg je extra uitleg bij het beeld, zowel in geschreven vorm als via een ingesproken verhaal.

Nog tot 31 augustus te bezoeken in de tuin rechts van het Provinciehuis. Meer info

De Grens (paal)

De recente herplaatsing van een historische grenspaal op de grens tussen de provincies Oost-Vlaanderen en Antwerpen vormt de aanleiding voor een nieuwe tentoonstelling in het Antwerps Provinciehuis. Jarenlang werd die bewaard in het voormalige museum Sterckshof. Om de samenwerking tussen beide provincies extra in de verf te zetten, is een ruime selectie uit de collecties van deze provincies gekozen. Verder leent de Universiteit Antwerpen enkele mooie stukken die het verhaal nog verdiepen.

De expo "De Gens" is de twaalfde interventie in de kunstinstallatie van Nico Dockx. Deze onderzoekt  hoe kunstenaars het begrip grens belicht, variërende van fysieke landsgrenzen tot de ultieme grens tussen leven en dood. Zo zijn er de fysieke grenzen, denk aan landsgrenzen of de lijnen op een sportveld. Maatschappelijke grenzen, de overgang tussen stad en platteland. Existentiële grenzen, de ultieme grens tussen leven en dood.

De werken van een dertigtal kunstenaars zijn nog gratis te bezoeken in het Provinciehuis tot en met 31 juli 2026.  Meer informatie over de Provinciale collectie

De brochure Erfgoedsprokkel, Een oude grenspaal op een nieuwe provinciegrens is gratis te bekomen tijdens de tentoonstelling.

Het M hka stelt Cosmic Body van Stef Van Looveren voor

Stef Van Looveren (1992) is een Belgische multidisciplinaire, non-binaire kunstenaar. Van Looveren werkt met performance, video, fotografie, sculptuur en installatie. Hun praktijk onderzoekt de politiek van belichaming, seksualiteit en de geconstrueerde aard van identiteit. Via symbolische transformaties en rituele handelingen verkent Van Looveren de voortdurende evolutie van de innerlijke wereld, lichamen en zelfbeelden. In hun installaties en sculpturale werken gebruikt Van Looveren regelmatig materialen als silicone, was, metaal en glas; stoffen die verwijzen naar de kneedbaarheid van het lichaam en naar overgang. Wikipedia

Het nieuwe site-specifieke project van Stef Van Looveren benadert de museale ruimte als een kruising tussen tempel, lichaam en alchemistisch laboratorium. De focus ligt op metamorfose waarbij smelten, samenvloeien en spiegelen manieren zijn om transformatie te onderzoeken als een rituele én belichaamde ervaring. De tentoonstelling opent met de performance OPUS II, waarin bezoekers live beleven hoe de ruimte wordt opgebouwd via een rituele processie met performers die objecten dragen en activeren. De performance vormt het eerste hoofdstuk van de expo en bepaalt het ruimtelijke en symbolische kader voor de rest van de installatie. 

Het hart van de installatie bestaat uit sculpturen die klanken produceren en waarvan de vormen doen denken aan organen, eieren, zaden, klokken en elementaire vaten. Hun zilveren oppervlakken weerkaatsen het licht en gaan in interactie met de bewegende bezoekers. De klanken die de sculpturen voortbrengen zijn een essentieel element binnen de installatie. De repetitieve muziek ontvouwt zich als een mantra, als een echo van de levenscycli. De sequentie begint met de stem van de kunstenaar: hun stem verbindt geluid met genderexpressie, heling en kracht. Van daaruit zet de stem zich voort via bellen, getunede objecten en live-instrumenten. (Bron: Bezoekersfolder)

www.muhka.be/exhibitions/stef-van-looveren-cosmic-body-first-incision

De Reede

Volgend jaar zal het al 10 jaar geleden zijn dat dit nieuw museum de deuren opende. Een privaat museum dat  uitsluitend gewijd is aan grafische kunst. De vaste collectie is opgebouwd rond de werken van drie grote meesters: Francisco Goya, Félicien Rops en Edvard Munch. De Nederlander Harry Rutten schonk zijn kunstverzameling met vooral prenten van Goya, Rops en Munch aan een Belgische Stichting. Deze is sindsdien te bezoeken aan de Ernest van Dijckkaai. 

Maar Rutten blijft aankopen, en dat veroorzaakt plaats tekort, daarvoor was er een uitbreiding van het museum richting Willem Ogierplaats. Een voormalig restaurant werd omgetoverd tot een nieuw vleugel van het museum (deze is momenteel niet opengesteld). In deze nieuwe ruimte had de elfde tijdelijke tentoonstelling plaats. Een expo met werken uit het Käthe Kollwitz Museum uit Keulen.

Naast die tijdelijke tentoonstellingen, die vroeger op het gelijkvloers waren, zijn er nu nog rotaties waarbij nieuwe aanwinsten getoond worden. Deze vinden plaats op het niveau 2. Zo loopt er nu de expo "Release Me II. Tot 30 maart kan men een uitzonderlijke selectie uit de eigen collectie zien met 32 nieuwe, nooit eerder getoonde werken van onder andere Käthe Kollwitz (1867-1945, foto boven), René Magritte (1898-1967) en August Macke (1887-1914) foto onder.

Aangevuld met pareltjes van andere grote namen uit de grafische kunstwereld zoals Veerle Rooms (1947), Roger Van Akelyen (1948) en Marc Raes (1952) Foto onder v.l.n.r. Wat deze expo zo bijzonder maakt, is dat deze schitterende werken — variërend van expressieve etsen en litho’s tot subtiele tekeningen — slechts twee maanden te zien zijn.

Dus zeker een reden om (nog) eens langs te gaan in het Museum De Reede, Ernest van Dijckkaai 7. dinsdag, woensdag en donderdag gesloten, overige dagen open van 11 tot 17 uur. Inkom: € 15. museum-dereede.com 

Antwerps Blauw

In 2025–2026 deed Dolf Verlinden intensief onderzoek naar wat men historisch en cultureel associeert met de term “Antwerps blauw” — een kleur die verbonden is met de stad Antwerpen en die volgens historici de oorsprong vormt van het beroemde Delfts blauw-keramiek.  

Dolf Verlinden is een Nederlandse abstracte kunstenaar uit Groningen die zich sinds eind jaren negentig verdiept in kleur, vorm en materiaal in zijn schilderkunst. Hij werkt vooral aan onderzoek gestuurde abstracte werken en heeft zijn werk onder meer getoond in het Groninger Museum en diverse galeries in Nederland en daarbuiten.  

Op basis van dit onderzoek maakte hij een nieuwe reeks schilderijen en een sculptuur waarin de kleur zelf het onderwerp is: hij probeert te onderzoeken, definiëren en verbeelden wat “Antwerps blauw” precies is. Deze werken zijn samengebracht in de solotentoonstelling “Antwerps Blauw” in galerie National 55 in Antwerpen (januari 2026).  

Maar "Antwerps Blauw" is niet te verwarren met Antwerps plateel. Het ene is een kleur/materiaal gebruikt door schilders, het ander is een product gemaakt van aardewerk, vaak met die kleur. De geschiedenis van deze laatste loopt terug tot de tijd van de Mooren (ongeveer 711-1492) toen zij de  Azulejo's (komt van Arabisch al-zulayj, gepolijste steen) importeerde op het Iberisch schiereiland. Vanaf daar reisde deze vorm van keramiek door naar Portugal, Italië, België en tenslotte Nederland (Delft). Hierdoor vergissen veel mensen zich en noemen het Antwerps plateel, Delfs blauw. Dit misverstand wil de Nederlander Dolf Verlinden uit de wereld helpen.  

Deze papkommen in Antwerpse majolica vormen de tussenschakel tussen de majolica vervaardigd in Italië en de faience van het Noorden.

Zie ook: www.national55.com - www.dolfverlinden.nl

Jef Van Campen bijna 80 jaar bezig met Schone kunsten

Jef van Campen, zoon van Constant Van Campen vooral bekend als oprichter van het Antwerpse poppentheater Koninklijke poppenschouwburg Van Campen, volgde al op 13 jarige leeftijd avondlessen aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Antwerpen. Vanaf 1976 stelde hij tentoon in Belgïe en buitenland maar vestigde zich pas als professioneel kunstenaar in 1990. (bron Wikipedia)

Op 91 jarige leeftijd is hij nog steeds actief, zo stelt hij momenteel tentoon in de VCRB Gallery (Van Campen & Rochtus) op het Antwerpse Zuid. “Jef, a life” is een erg persoonlijke expo, met naast de bekende werken van schepen en het maritieme leven, ook originele tekeningen en kleurrijke stillevens.

Zijn schilderijen zijn eigentijdse, impressionistische uitingen van de simplistische schoonheid van zeeën, havens en andere maritieme onderwerpen. Eerlijk werk, buiten alle tendensen om wordt zijn werk beschreven als poëtisch, zacht en eerlijk met een prachtig palet. Jef Van Campen schildert ook portretten en stillevens.

www.vcrbgallery.be/artists-jef-van-campen

Drie boeiende tentoonstellingen in het FOMU

In het Fotomuseum Antwerpen (FOMU) lopen momenteel drie boeiende tentoonstellingen die elk op hun eigen manier de kracht, complexiteit en geschiedenis van fotografie onderzoeken. Samen vormen ze een rijk en gelaagd reflectiemoment: Early Gaze legt de wortels van de fotografie bloot, Katja Mater zet de tijd als thema centraal en herinterpreteert de collectie en Danial Shah  neemt ons mee naar de intieme, vele gezichten van identiteit en herinnering in studio’s. Bezoekers worden uitgenodigd om zowel naar het verleden te kijken als na te denken over hoe beelden vandaag onze perceptie van onszelf en elkaar vormen.

We starten ons bezoek op de 4de verdieping met het eerste luik van de expo Early Gaze – Ongeziene fotografie uit de 19e eeuw. Deze neemt je mee naar de begindagen van de Belgische fotografie. In deze grootschalige tentoonstelling worden zowel alledaagse als bijzondere foto’s uit het 19de -eeuwse België getoond — variërend van portretten en wetenschappelijke opnamen tot politie- en begrafenisfoto’s. FOMU plukt minder bekende werken uit haar archieven om zo de complexiteit van vroeg fotografie te belichten: een medium dat van meet af aan geen neutrale registratie was, maar werd ingezet voor macht, beeldvorming en controle.  Nog te zien tot 1 maart 2026.

Op de 2de verdieping loopt nog de eerder geopende expo No Longer Not Yet – Katja Mater & de FOMU-collectie, bekijken. Een intrigerende expositie waarin de Nederlandse kunstenaar Katja Mater de rijke collectie van het museum onder de loep neemt. Mater focust op het thema tijd en creëert installaties waarin zonnetijd, ritmes van het lichaam, herinneringen, kosmische processen en asynchrone momenten samenkomen. Door zorgvuldig geselecteerde objecten uit de FOMU-collectie opnieuw te omlijsten of zelfs te herinterpreteren, laat ze zien hoe tijd door verschillende gezichten kan worden ervaren — van het verre verleden tot het hier en nu. De tentoonstelling loopt nog tot 22/2/2026. 

Ten slotte is er op de 1ste verdieping ook nog "Becoming, Belonging and Vanishing" van Danial Shah. Shah is afkomstig uit Quetta (Pakistan) en onderzoekt via fotografie en film de wereld van fotostudio's in zijn geboortestad. Plaatsen waar mensen zich vroeger onderhielden met geschilderde achtergronden, attributen en kostuums, maar die vandaag vaak digitaal worden omgevormd tot collage-ruimtes. Toch vervullen deze studio’s nog steeds een rol, ze zijn plekken waar mensen identiteit kunnen construeren, dromen heruitvinden en verbondenheid zoeken. In zijn werk laat Shah zien hoe deze plekken fungeren als een soort denkbeeldige wereld, waar persoonlijke aspiraties en maatschappelijke veranderingen samenkomen.  De expo loopt tot 4 januari 2026. 

fomu.be

Santiago Ydañez en de oude meesters

Sinds 1969 zijn er de EUROPALIA-festivals, telkens vertrekkende vanuit een land of een thema met de  missie om kunst mensen en culturen dichter bij elkaar te brengen. Dit jaar is Spanje nog eens aan de beurt. Het festival is gestart op 8 oktober 2025 en loopt tot 1 februari 2026. Het grootste aantal activiteiten zijn in Brussel, maar in de andere steden zijn er ook één of meerdere activiteiten gepland. Zo ook in Antwerpen. 

Een van deze activiteiten heeft plaats in de historische woonhuizen van Nicolaas Rockox en Frans Snijders, deze dienden als inspiratiebron én als decor voor een ontmoeting tussen verleden en heden. Hier richt de Spaanse kunstenaar Santiago Ydáñez  (°1967, Jaén) zijn artistieke blik op het Antwerpen van de 17de eeuw en gaat een boeiende dialoog aan met oude meesters. De werken in de tentoonstelling "Santiago Ydañez en de oude meesters" zijn vaak doordrenkt met emotie en een vleugje ironie, zij vormen een hedendaagse reflectie op de rijke barokke beeldtaal.

Ydañez haalt klassieke portretten en religieuze taferelen uit hun context, vergroot details uit, en laatgezichten vervloeien tot schimmen of maskers. Zijn penseelstreken zijn grof, zijn kleuren intens, zijn composities confronterend. Wat overblijft is een beeldtaal die tegelijk eer betoont aan de barok én diezelfde traditie bevraagt. Schoonheid en groteske gaan hand in hand, elegantie maakt plaats voor lichamelijkheid en emotie. Aldus het persbericht. 

europalia.eu/nl/espana  -  Snijders&Rockoxhuis

Antwerpse spreuken en gezegden bij Nobody & ... Erik Willems

Erik Willems, geboren en getogen in ‘s-Gravenwezel, is een kunstenaar, verhalenverteller en een trotse ambassadeur van het Antwerpse dialect. Wat begon als een passie voor taal en creativiteit, is uitgegroeid tot een unieke kunstvorm waarbij ik herkenbare krantenkoppen en Antwerpse uitdrukkingen verwerk worden tot originele, vaak humoristische collages. Elk werk is een knipoog naar het leven, de actualiteit en de rijke Antwerpse volkscultuur. (lees verder)

Men kan hem ook kennen van De Vogelenzang in 's-Gravenwezel, door hem in 1991 overgenomen. Al snel stapten zoon Alain en schoonzoon Peter mee aan boord. Dat geeft Eric de mogelijkheid zijn andere talenten te benutten. Hij schildert op aanvraag spreuken en gezegden uit het grote scala van Antwerpse uitspraken. Deze worden dan geëxposeerd, zoals nu bij de galerie Nobody & Friends in de Volkstraat.

Achter de naam Nobody&Friends schuilt een dosis humor en relativiteit, met als doel jouw nieuwsgierigheid te prikkelen zodat je binnenstapt. Dat deed ik dan ook en had een plezierige babbel met deze fan van het Antwerps dialect, die mij een rondleiding gaf langs zijn spreuken en gezegden. Waarvoor dank. 

www.erikwillems.be

Hommage aan Paul Van Hoeydonck

Paul Van Hoeydonck, geboren in 1925, groeide op in de schaduw van de Antwerpse kathedraal. Hij studeerde archeologie en kunstgeschiedenis aan het Kunsthistorisch Instituut. Als kunstenaar was hij autodidact. De eigenzinnige artiest was maar liefst 75 jaar actief.
Het KMSKA plande een tentoonstelling ter ere van zijn honderdste verjaardag op 8 oktober, maar helaas overleed hij op 3 mei. Met deze expo brengt het museum een hommage aan deze visionaire kunstenaar. Van Hoeydonck maakte schilderijen, collages, assemblages, sculpturen en tekeningen. Met een veertigtal werken focust de expo op de beginjaren van de kunstenaar. 

In 2015 werd Paul Van Hoeydonck tijdens het jaarlijks congres van de International Solid Waste Association in Antwerpen herenigd met Apollo 15-astronaut Al Worden. 

De eerste tentoonstelling in Galerie Buyle op de Antwerpse Meir presenteerde figuratieve schilderijen en tekeningen. Van Hoeydonck was dan nog zoekende en beeldde diverse thema's uit: reisimpressies, stadsgezichten, stillevens en clowns. Toen al viel zijn fascinatie voor technologie en vooruitgang op. Hij gaf de veranderende stedelijke omgeving weer met industriële landschappen, grote raffinaderijen en monumentale kranen. Alles reduceerde hij tot vereenvoudigde lijntekeningen. De pers zag een beloftevolle kunstenaar in hem.

Na zijn deelname aan de Biennale van Venetië in 1962 werd Van Hoeydonck opgepikt door de New Yorkse kunstscène. Daar kwam zijn werk in het Museum of Modern Art (MoMA) terecht. In de galerie van de Amerikaan Dick Waddell ontstond de idee om een sculptuur op de maan te zetten. David Scott, de commandant van de Apollo 15-missie stemde toe. Op 2 augustus 1971 werd het menselijke figuurtje Fallen Astronaut achtergelaten op het maanoppervlak. Het is een eerbetoon aan overleden astronauten en kosmonauten. Van Hoeydonck produceerde vijftig replica's, waarvan slechts één exemplaar werd verkocht.

Meer details - Vorige bijdragen over deze kunstenaar

Stadsjuweel SOS Kinderdorpen

Ontdek de indrukwekkende expo Stadsjuweel in het Vlinderpaleis, het Justitiepaleis van Antwerpen. Van 28 augustus tot 25 september kan je er op weekdagen tussen 8u en 16u gratis terecht.

De tentoonstelling brengt kralen samen die verhalen vertellen van kinderen, jongeren en volwassenen met herhaalde ingrijpende jeugdervaringen. De expo toont hoe jeugdtrauma, dat vaak geen woorden vindt, via kunst toch een weg naar buiten kan krijgen. Elke kraal staat symbool voor pijn, maar ook voor hoop en veerkracht.

Het kunstwerk nodigt ons uit om jeugdtrauma als samenleving te zien, te erkennen en ruimte te maken voor groei en steun. Aan de hand van QR codes kan men de verhalen van de betrokkenen beluisteren. 

Lees er meer over op: https://cityjewel.org/

Noot: In het Vlinderpaleis moeten bezoekers door een scanpoort, zorg dat je zo weinig mogelijk bij hebt. Juwelen en broeksriemen moeten uit. Puntige voorwerpen moeten achtergelaten worden tot na bezoek.